Boulders, blunders en gebrul – zonsopkomst fotograferen op het strand in Nieuw-Zeeland

Als dit de eerste aflevering van Vink Mooi is die je beluistert, dan is het misschien goed om te weten dat er ook video bij deze podcast zit. Je kunt de video bekijken op YouTube of zet de video weergave in jouw podcast-app aan. In iedere aflevering heeft één foto de hoofdrol. Die foto laat ik zien. Maar ik laat hier en daar ook wat andere foto’s zien en soms nog wat video’s. Dus vandaar dat er een video weergave bij zit, je kunt deze podcast ook gewoon alleen beluisteren als je in de auto zit of als je ondertussen het eten aan het klaarmaken bent. Maar dan zou ik zeggen, ga van tevoren wel eventjes naar vinkmooi.nl en bekijk de foto waar deze aflevering over gaat, zodat je het verhaal goed kan volgen. In deze aflevering van Vink Mooi gaat het om boulders, blunders en gebrul? Daar gaan we. Achter elke mooie foto schuilt een verhaal, ook als je dat niet meteen ziet. In deze podcast neem ik je daarom mee achter de camera en hoor je hoe die ene foto tot stand is gekomen. Dus wat gebeurde er voordat er op het knopje werd gedrukt? Welke keuzes maakt het verschil? En hoeveel geluk was er nodig voor deze mooie foto? Eerlijke verhalen en avonturen uit de praktijk, waarbij we verder kijken dan het kader. Mijn naam is Laura Vink en dit is Vink Mooi. Op de foto zie je de Moeraki Boulders. En de Moeraki Boulders zijn gigantische, ronde stenen, keien. Ik weet niet zo goed hoe ik het moet omschrijven, die op het strand bij Moeraki liggen. Moeraki is een vissersdorpje in het zuiden van Nieuw-Zeeland, het zuidereiland van Nieuw-Zeeland moet ik zeggen, en dan aan de Oostkust. En de Moeraki Boulders die heb ik bij zijn opkomst gefotografeerd. Dit was 20 maart 2015, dat is alweer een tijdje geleden. En Rabin en ik, we hadden toen een camper gehuurd. We reisten zo helemaal rond door Nieuw-Zeeland rond. En dit was volgens mij de tweede of de derde dag. Ja, de derde dag denk ik, dat wij in Nieuw-Zeeland waren. Nog eerst even over die boulders. Wat zijn die boulders precies? Er zijn allerlei theorieën over. En dat weet ik nog heel goed toen we daar waren. Het ging van versteende schildpaddeneieren. Blijkbaar uit de tijd dat schildpadden nog het formaat hadden van een dinosaurus. Er is een Maori-legende dat er een grote zuilkano was gezonken en dat dit het profiant was, wat samengeklonterd was en versteend raakte. Er is een theorie dat er een vulkaanuitbarsting was en dat het lav heel hoog de lucht in werd geschoten, dat het daar ging rondtollen en dat je daardoor die perfect ronde bollen op het strand kreeg. En misschien wel mijn favoriet dat het alieneieren zijn. En ergens begrijp ik die theorie ook wel. Want sommige van die boulders, daar zie je ook nog een soort patroon op. Een beetje alsof het een voetbalpatroon is op sommige. Dus dan zou je kunnen denken, ja, zo’n ei breekt open. Dat is het natuurlijk allemaal niet. Die boulders zijn misschien wel 60 miljoen jaar geleden ontstaan, mineralen zijn een soort van samengeklonterd, dat werd een soort cement, dat werd die bol. En die bollen zitten als het ware in de kustlijn. En zodra het zachtere materiaal daarom weggaat door erosie. dan verschijnen die bollen. En zo zijn die op het strand gekomen. En naarmate de kustlijn dus verder afneemt door erosie, komt er soms nog een nieuwe bol tevoorschijn. Als ik heel eerlijk ben, dan boeit het me eigenlijk helemaal niet hoe die bollen ontstaan zijn. Want ik vond het gewoon super fotogeniek om te zien. Op dat strand liggen er zo’n 50. Sommigen hebben wel een diameter van 2 meter. En ze ligt zo verspreid over dat strand. En toen we daar ’s middags waren, toen wist ik al gelijk, ik wil hier heel graag fotograferen bij soms opkomst. Want toen we er ’s middags waren of eind van de middag, volgens mij was het een uur of zes. Toen vond ik het licht niet mooi. Het was wel een blauwe lucht, maar het licht kwam eigenlijk van de verkeerde kant. En ik hou nou eenmaal heel erg van kleurrijke foto’s. Ik hou van soms opkomsten. Dus ik had Rabin overtuigd om een camping in de buurt op te zoeken, zouden we daar overnachten. En dan ochtends vroeg zouden we weer terugrijden om de boulders op het strand met een soms opkomst te fotograferen. Toen we waren aangekomen op de camping in de buurt, bleek er alleen wel één probleempje te zijn. En dat is, we hadden op dat moment geen bereik meer met onze telefoons. Nu moet je weten dat mijn telefoon gloedjenieuw was. Er stonden ook bijna geen apps op. Want Side Story: we waren voordat we in Nieuw-Zeeland waren op Hawaii. Op Hawaii hebben we onze iPhones tegelijkertijd verdronken. Oeps, dat is een verhaal voor een andere keer misschien om te vertellen. Maar goed, we hadden dus geen iPhones. We konden op het eiland van Hawaii daar geen iPhones kopen of laten repareren. Dat moest toen in Nieuw-Zeeland. En Nieuw-Zeeland hebben we de eerste dag dat meteen geregeld. Volgens mij konden we het tweede dag ophalen. En inmiddels was het de derde dag. Die iPhone was gloedienieuw. Dus er stond geen app op, zodat ik kon controleren hoe laat de zonsopkomst was. Ik kon ook niet even naar huis sms’en om te vragen: Mam, kun je even googlen hoe laat de zon hier morgen opkomt? Dus ik moest het gokken. En ik gokte dat de zon om kwart over zes zou opkomen. Ik weet nog wel dat ik trouwens eerst op de camping naar een aantal tenten ben gelopen en heb gevraagd aan die mensen van weten jullie hoe laat de zon toevallig opkomt morgen? En ze keken hem echt heel gek aan, ze hadden geen idee. En dat snap ik ook wel. Want als de zon vroeg opkomt, dan lig je meestal nog te slapen. Dus dan snap ik ook dat je dat niet precies weet. Ik gokte dus kwart over zes. En als ik een zonsopkomst wil fotograferen, dan wil ik het liefst al een half uur voordat de zon boven de horizon komt, op de locatie zijn. Omdat je dan al die prachtige kleuren in de lucht kunt krijgen. Dus kwart over zes zonsopkomst, gokte ik. Dan wil ik er kwart voor zes zijn. Het was zo’n 15, 20 minuten rijden als ik het goed herinner. Dus Rabin en ik hadden de wekker om vijf uur gezet en om kwart over vijf vertrokken we van de camping. En ik weet nog dat we tegen elkaar zeiden: het is nog wel donker, hè? En het was echt nog donker. Er was ook geen maand die nacht. En we zijn bijna bij het strand en ik krijg weer bereik, een streepje mobiel internet. Dus ik zoek snel op hoe laat de zopkomst is. En die was niet kwart over zes pas vijf over half acht. Dus we waren veel te vroeg en ja liever te vroeg dan te laat. Maar we hadden ook nog wat langer kunnen slapen natuurlijk. Omdat het nog zo donker is, besluit ik eerst op de parkeerplaats een paar foto’s te maken van de sterrenhemel. En zodra het eerst het licht aan de horizon verschijnt, lopen Rabin en ik het strand op. We hadden geen zaklampen, maar we gebruikten gewoon de lampjes van onze iPhone. Het is natuurlijk niemand. We horen alleen de zeer ruizen. Wij lopen zo in dat donker op het strand. En ineens zie ik in het schijnsel van mijn zaklampje iets bewegen. En mijn eerste reactie was: Oh, dat is een hond. En meteen daarna kwam nee, dat is geen hond. Want het staat niet hoog op z’n achterpoten. Mijn hart zat in mijn keel. We schrokken enorm. Toen kwam er ook nog een soort. Het was geen blaf, het was ook een gebril. Ik kan het niet nadoen. Misschien moet je dit even googlen. Want het was uiteindelijk fur seal. En fur seal heb ik heel lang vertaald als het een zeehond. Maar een fur seal is een pelsrob. En dat wordt ook wel een zeebeer genoemd. En een zeebeer is familie van de zeeleeuwen. Snap je het nog? Dus het is geen zeehond, maar meer een zeeleeuw. En dat betekent dat die ook. Die kan echt snel op het strand bewegen. Die kan zo’n soort van op zijn vinnen. Rennen is niet het goede woord. Wij zagen hem en we schrokken enorm. We gingen snel weer terug naar achteren. Ik heb mijn camera toen op een statief gezet en een foto gemaakt. Dat is een foto met een lange sluitertijd, 30 seconden. En je moet echt weten waar je moet kijken. Maar als je heel goed kijkt, dan zie je de vorm van die fur seal van die pijl. Wel bewogen. Want ja, het was een sluitertijd van 30 seconden. Je ziet ook onze voetstappen nog op de grond. Als ik hem even heel erg de belichting omhoog gooi en wat contrast en zo aanpas, dan zie je onze voetstappen en dan zie je echt dat we tot 3-4 meter van dat beest verwijderd waren. We hoorden trouwens later pas dat een pelsrob zich bedreigd kan voelen als je tussen het dier en de zee loopt. En dat was dus wat wij bijna deden. En dat ze dus verrassend snel kunnen rennen tussen aanhalingstekens. We durfden op dat moment niet verder te lopen. We zijn teruggelopen naar waar we het strand op kwamen. En we wisten dat er verderop nog een andere strandopgang was. Dus we zijn een soort van langs de duinen die kant op gegaan, daar weer naar beneden. Maar de schrik zat er nog zo goed in. En ik weet nog heel goed dat ik het dus heel spannend vond om in het donker weer dat strand op te gaan. En omdat ik het zo spannend vond, toen dacht ik, misschien is daar een dier. Stond ik zeg maar bij de trap. En toen weet ik nog dat ik heel hard heb geroepen. Maar dat had ik niet tegen Rabin gezegd. Dus Rabin schrok zich weer een ongeluk. Maar uiteindelijk dachten we, waarschijnlijk is de kust veilig. Laten we dat strand op gaan. Inmiddels was het veel lichter geworden, dus ik ging fotograferen. Camera nog steeds op statief, omdat er nog steeds weinig licht was. Ik had lange sluitertijden nodig. En een van de eerste foto’s die ik op het strand maakte, was een foto met vier van die boulders in de branding. Op de voorgrond zie je nog een boulder die als een soort ei uit elkaar gevallen is. En het water is mooi zacht door de sluitertijd van 30 seconden. Wat ik van tevoren had gehoopt, is dat ik mooie kleuren in de lucht zou krijgen. Maar als ik mijn camera die kant op richte, dan was de lucht egaal blauw met nog een heel dun lichtgeel streepje boven de horizon. Maar dat was het wel. En als je mooie kleuren in de lucht wilt, dan is het belangrijk dat er wolken zijn. Want de wolken zorgen ervoor dat het licht gereflecteerd wordt en daardoor krijg je rode, gele, oranje kleuren in de lucht. Maar zonder wolken heb je dat dus niet. Gelukkig ging er aan de rechterkant wel een wolk. Dus het strand was niet recht, het was een soort baai, een soort zeevormige baai. En als ik mijn camera meer naar rechts bewoog, dan zag ik nog een stukje van het land en daarboven dus wolken. En die wolken werden heel mooi oranje rozig. Dus ik moest op zoek naar een iets ander standpunt, waarbij ik niet richting de zee fotografeerde, maar de zee met nog dat land daarachter. En daar had ik dan die mooie gekleurde wolken. En uiteindelijk maakte ik daar deze foto. Wat ik mooi vind aan de foto, is dat er een soort diagonale lijn in de foto zit. Dus we hebben die boulders en als je die boulders als stippellijntjes zou volgen, dan heb je dus een diagonale lijn. Die boulders worden in de verte steeds kleiner. Dat geeft een gevoel van diepte aan de foto. En wat ik denk dat goed werkt voor de compositie, is dat die bolder op de voorgrond los staat van de bold erachter. Daardoor komt die vorm beter naar voren en valt het gewoon beter op. Het is wel grappig dat voor mijn boek Risfotografie ik een andere foto heb gekozen om in het boek te zetten. Daarbij zit de voorste bolder wel vast aan een andere bolder. Niet letterlijk vast, maar visueel vast. En de overweging die ik hier waarschijnlijk heb gemaakt, is dat bij de foto in het boek je nog wat meer een reflectie van die bolder op het strand ziet. Daar is dus een laagje water en daar zie je dus nog een reflectie. Maar als ik nu moet kiezen tussen die twee foto’s, dan zou ik een andere foto in mijn boek zetten, waar die boulders los zijn van elkaar en meer een diagonale lijn vormen. De metagegevens. Ik heb de foto gemaakt met F8, een vijfde van een seconde, ISO 200. Ik fotografeerde met een 2470 mm lens op 24 mm. De foto is gemaakt op 20 maart 2015 om 7 uur 26 uur. Dat is 9 minuten voordat de zon opkwam. Mijn camera stond op een statief en ik gok, maar ik weet het niet helemaal meer zeker, maar ik gok dat ik ook een gradueel grijsfilter heb gebruikt voor de lucht. Als ik zo door de foto’s ga, dan valt het me ook op dat ik heel veel verschillende soorten foto’s heb gemaakt. Dus dan sta ik weer hier en dan sta ik aan de andere kant. En dan heb ik ineens de zandribbels in beeld en dan heb ik weer andere boulders en dan fotografeer ik met het licht mee en dan tegen het licht. Ik ben als een soort kip zonder kop aan het rondrennen. En dat zie je ook op een timelapse die Rabin heeft gemaakt. Hij had een GoPro op een houder. Die houder heeft hij gewoon in het zand gestoken. En op die timelapse zie je me ook heen en weer bewegen. Ik zie ook dat ik heel veel foto’s met een lange sluitertijd heb gemaakt. Volgens mij heb ik nog een extra grijsfilter gebruikt. Foto’s met een sluitertijd van 15 of 30 seconden. En als ik nu naar die foto’s kijk, denk ik, waarom deed je dat, Laura? Er was niet echt bewegingsonscherpte van de zee die hier iets toevoegt aan de foto. Naast dat ik dus misschien niet die keuzes zou maken voor die lange sluitertijden, denk ik ook dat ik bewuster zou fotograferen, selectiever zou fotograferen. En daarmee bedoel ik niet per se minder fotograferen, maar bewustere keuzes maak. Hier wil ik nu mijn aandacht op vestigen. Dus dit vind ik een mooi plaatje. Ik ga zorgen dat de compositie helemaal klopt, dat mijn instellingen kloppen, dat er niets overbelicht is of niets te donker. Misschien maak ik wel een HDR. Ik ga ervoor zorgen dat dat plaatje helemaal klopt. En dan pas ga ik naar een volgende locatie of een volgende spot om te fotograferen. In plaats van alles uitproberen. korte sluitertijd, lange sluitertijd, andere compositie, weer een andere compositie. Ik heb liever 1, 2, 3 fantastische foto’s dan twintig net niet foto’s. Wat ik nu ook anders zou doen en waar ik toen helemaal niet mee bezig was, is kijken naar de getijden. En daar heb ik toen helemaal niet naar gekeken, want ik had niet eens gekeken naar hoe laat de zon op kwam. Maar voor zo’n locatie kan dat echt wel belangrijk zijn. Want we waren de middag of de avond ervoor al. Toen waren die boulders in zee. Maar ja, dat heeft natuurlijk te maken met eb en vloed. En stel je voor dat ik dus de volgende ochtend op het strand kom en ik verwacht dat die boulders deels in zee liggen. Maar het strand is veel breder omdat het app is, dan kan dat een teleurstelling geven. Dus in zo’n situatie, als je er al eerder bent, dan kun je even opzoeken: is het nu app, is het nu vloed, kan je een inschatting maken waar het tussen zit. En op basis daarvan kun je ook weer een verwachting maken voor de volgende keer dat je daar bent. Dus de belangrijkste tips die ik mezelf had willen geven en waar jij nu misschien iets aan hebt, is zoek van tevoren op hoe laat de zon opkomt. Ja, daar hebben we allemaal apps voor. Die werken tegenwoordig ook offline. Maar je weet niet wat er gebeurt. Dus zoek dat van tevoren op. Een locatie aan het strand kan het handig zijn om te kijken naar app en vloed. Bij deze locatie had ik in feite geluk dat het gewoon precies het goede moment was dat ik daar was. En de belangrijkste misschien wel, niet als een ki zonder kop rondrennen, maar bewuster fotograferen. Want een kleine aanpassing in de instellingen of je standpunt of je compositie kan echt een groot verschil maken. Wil je de foto van de Moeraki Boulders nog even rustig terugkijken? Ga dan naar vinkmooi.nl /2. Daar vind je ook een kaart met de exacte locatie waar ik de foto’s gemaakt heb. Dat was hem. Kijk je deze aflevering op YouTube? Vergeet je dan niet te abonneren. Kijk of luister je deze aflevering in jouw favoriete podcast app. Volg de show dan. Dan staan nieuwe afleveringen automatisch voor je klaar. Mijn naam is Laura Vink van Vink Academy. Dit was Vink Mooi. Tot de volgende keer.
Doeg doeg. Nu zou je denken dat dit me niet nog een keer zou overkomen, dat ik op rij zou gaan en niet zou weten hoe laat de zon opkwam. Dus wel. Een jaar later ging ik naar Marrakech. En ik wilde daar ook wel een zonsopkomst fotograferen. En in ons hotel werd ik de eerste ochtend wakker van het gebed. Dus de moskee heeft allemaal speakers. Dus dan hoorde je het geluid van het gebed. En toen keek ik op de klok en toen zag ik, oh, zo laat is het oké, zo laat is dus de zonsopkomst. Alleen het eerste gebed is niet met z’n opkomst. Het eerste gebed is bij de eerste schemering. Dus toen ik de dag erna of twee dagen erna vroeg op stond om de zonsopkomst te fotograferen, vanaf het bekende plein in Marrakech. Toen was ik dus ook opnieuw weer veel te vroeg. Oeps.